Ludwika (Lodzia) Mazurek – Monarchini

Narodziny, wojna i przeprowadzka

22 września 1936 roku urodziła się w Olchawie koło Bochni Ludwika Mazurek z domu Miłkowska, córka Ludwika i Julii. Ojciec był gajowym, mama zajmowała się domem i dziećmi. Lodzia była jedyną córką i trzecim z kolei dzieckiem państwa Miłkowskich, dwaj starsi bracia to Józef i Jan, a najmłodszym dzieckiem był Staś.

W czasie wojny praca ojca oraz posiadane pole pozwoliły na w miarę godziwe życie i zabezpieczały żywność.

Pierwsza szkoła podstawowa młodej Lodzi to Wiśnicz. Rozpoczęta tam edukacja była kontynuowana już w Pszennie na Dolnym Śląsku, gdzie rodzina państwa Miłkowskich przeprowadziła się w 1946 roku, a ich nowym domem stał się Wilków. W 1954 roku Ludwika Miłkowska, uczennica Technikum Ekonomicznego w Świdnicy zdaje egzamin dojrzałości. Ale zanim przyszedł czas na maturę, był jeszcze rok – 1953 – najważniejszy w życiu Lodzi.

Kazimierz

W 1953 w Wilkowie nasza Bohaterka spotyka Kazimierza Mazurka, którego rodzina po wojnie przeprowadza się z Kresów Wschodnich do Pankowa, oddalonego zaledwie 3 km od Wilkowa. W rok po spotkaniu Ludwika i Kazimierz są już małżeństwem. Młodzi Mazurkowie w 1957 roku przeprowadzają się do Pankowa, do kupionej połówki bliźniaka. Rok 1968 to rok dokonania przez parę młodych małżonków zakupu, który zaważył na ich całym życiu – obecnego domu Seniorki i połowy gospodarstwa poprzednich gospodarzy, czyli 12 ha ziemi i kilka roboczych klaczy śląskich. I tak zaczyna się rodzinna, rolnicza epopeja, której kontynuatorami są nie tylko dzieci z rodzinami: Paweł i Teresa, Grażyna i Roman, Jarek oraz Piotr i Julia, ale także wnuki: Paulina, Karolina, Sonia, Marysia
i Maciek, a w przyszłości może również synowie Piotra Kazimierz, Ksawery i Roch. Tylko dwoje dorosłych wnuków nie poświęciło się rolnictwu – Jagoda i Marek – ale zawsze wpierali i wspierają pozostałych.

Nie tylko konie – bydło i ziemia

Od 1968 roku już w nowym gospodarstwie z powodzeniem prowadzona była hodowla i chów bydła. Bydło mleczne rasy czerwono-białej zagościło w Pankowie na prawie 20 lat, do roku 1987. Zaczynało się od kilku krów z przychówkiem, a zakończyło na 26 krowach zarodowych, matkach buhajów
i w sumie aż 100 sztukach bydła.   

Celem było jednak stałe powiększanie areału, Ludwika i Kazimierz cały czas dokupowali ziemię i to ona pozwoliła na rozpoczęcie już w 1974 roku produkcji nasion warzyw drobnonasiennych – cebuli, ogórków, marchwi i pietruszki oraz podpisanie umów z centralami nasiennymi. Na pozostałej ziemi gospodarstwa uprawiane były buraki cukrowe i zboża. 

Produkcja nasienna, która była domeną Pani Mazurkowej, była i jest opłacalna, ale też trudna
i ogromnie czasochłonna. Przynosiła jednak efekty finansowe i dzięki niej udało się dokonać niejednej „Mazurkowej” inwestycji.

Konie, praca i rodzina

Konie zaczęły się już w 1954 roku. „Po ślubie było niewiele, ale koń był.” Takie też były tradycje rodziny Kazimierza Mazurka, którego ojciec hodował konie remontowe dla wojska. W pierwszym domu
w Pankowie były już zawsze 2 – 3 konie, a od 1968 roku konie nie tylko były w nowym gospodarstwie, ale co roku znacznie ich przybywało. Rok 1987 stanowił przełom, był bowiem rokiem rezygnacji
z hodowli bydła mlecznego i całkowitego przestawienia gospodarstwa w kierunku hodowli koni.

Ciosem dla rodziny była śmierć Kazimierza w 1990 roku, kontynuacją hodowli koni zajął się wtedy Paweł Mazurek.

Decyzja z 1987 roku o specjalizacji produkcji zwierzęcej tylko w kierunku hodowli koni nie była decyzją przypadkową, „pankowskie” konie śląskie były już znane i cenione w kraju oraz zagranicą, a ich zakupem zainteresowani byli zarówno prywatni właściciele jak i państwowe stada i stadniny. Ślązaki zostały następnie zastąpione przez najbardziej wtedy rozpoznawalne „pankowskie” taranty, ale też inne konie w typie wierzchowym i użytkowane powożeniowo. Konie wierzchowe i powożeniowe, innych już ras, pozostały w Pankowie do dziś, a ich wyniki wskazują na trafność decyzji selekcyjnych
i hodowlanych synów Pani Ludwiki.  

Pole, którego było już znacznie więcej niż na początku nadal było domeną Pani Lodzi.  Nasza Jubilatka czynnie prowadziła gospodarstwo rolne do 85 roku życia. Jeszcze 10 lat temu, jako osiemdziesięciolatka była jedną z założycielek winnicy w Bagieńcu, którą syn Jarek, początkowo związany z branżą motoryzacyjną, prowadzi obecnie wraz z córkami. Winnica i winiarnia cały czas są modernizowane
i rozwijane. Wino pochodzące ze znanej już Winnicy Silesian ma nietypowe etykiety, są na nich niejednokrotnie zdjęcia koni lub Kazimierza Mazurka. Trudno nie wspomnieć, że Jarek Mazurek już 30 lat temu z motoryzacji przerzucił się na produkcję roślinną (obecnie gospodaruje na około 500 ha wraz z dzierżawami), a 13 hektarowa winnica w Bagieńcu jest jakże pięknym dodatkiem do tej działalności. Bagieniec jest też miejscem, w którym funkcjonuje stajnia ujeżdżeniowa Karoliny Mazurek.

Dziś Ludwika Mazurek jest nadal monarchinią, która doskonale wie kiedy dokupiono który kawałek rodzinnej ziemi i na co obecnie jest przeznaczony.

Mieszkający z nią Piotr, lekarz weterynarii ze specjalnością rozrodu koni, dziesięciokrotny uczestnik Mistrzostw Świata i Europy w powożeniu, którego nazwisko jest świetnie znane w tym środowisku, oprócz satysfakcjonującej hodowli koni ujeżdżeniowych, zwycięzców licznych czempionatów, kontynuuje zgodnie z wiedzą i doświadczeniem Jubilatki na części posiadanej ziemi przekazanej do gospodarowania, tradycję rodzinną i zajmuje się produkcją nasion ogórków.

Paweł, zootechnik z wykształcenia, wieloletni prezes Dolnośląskiego Związku Hodowców Koni i przez jedną kadencję prezes Polskiego związku Hodowców Koni, uznany hodowca, który już w 1990 roku przejął działalność związaną z rodzinną hodowlą koni, nadal robi to z wielkim powodzeniem, o czym świadczą ujeżdżeniowe wyniki jego córki Karoliny i gospodaruje w Pankowie na około 140 ha.   

Grażynę, czyli Grażkę, która także posiada wykształcenie rolnicze, czyli ukończony wydział rolniczy ze specjalizacją szczegółowej hodowli roślin i która przez lata prowadziła hurtownię nasienną, obecnie najczęściej można spotkać w Wierzbnej, gdzie świetnie funkcjonuje Ośrodek Jeździecki Biały Las prowadzony przez jej córkę Paulinę razem z mężem Grzegorzem Przybylskim. Do niedawna często podczas zawodów i innych imprez związanych z końmi można tam było spotkać także Ludwikę Mazurek.

Panków

Kupiony w 1968 dom jest nadal domem Jubilatki, w 1979 roku Mazurkowie wybudowali
w Pankowie świetlicę wiejską i zamienili ją na 3 ogromne salony w swoim domu, w którym od wojny taka świetlica funkcjonowała.

Panków to absolutnie najukochańsze miejsce Ludwiki „Lodzi” Mazurek, a ten dom chciała kupić od kiedy go tylko zobaczyła i nadal bardzo kocha to miejsce.

I jeszcze wypowiedź Jubilatki:

„Pan Bóg pozwolił mi długo żyć, ciężko pracować, ale zawsze cieszyły mnie efekty tej pracy, to że i wtedy kiedy pracowaliśmy z mężem i teraz nic nie zostało zmarnowane, ale zdecydowanie najbardziej cieszy, że można mieć blisko rodzinę i widzieć, że lubią to co robią i rozwijają gospodarstwa.”  

22 września 2026 to dzień 90-tych urodzin Pani Ludwiki, więc na koniec życzenia od nas – wielu lat
w zdrowiu czcigodna Jubilatko!

Tekst: Monika Słowik

Fot. z Archiwum Rodzinny Mazurków

Ludwika (Lodzia) Mazurek – Monarchini
Przewiń na górę
PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com